Rat uit de hoge hoed getoverd
Het is lekker weer buiten en de meeste mensen zijn zomers gekleed. In onze kliniek in Tuk is het lekker koel en in de wachtkamer zitten de mensen even uit te puffen van de hitte van buiten. Als dierenarts zou je ook wel in korte broek spreekuur willen doen, maar dat staat een beetje vreemd onder een witte jas.
Er komt een vrouw de spreekkamer binnen. Ze lijkt alleen; ik zie geen huisdier.
“Goedemiddag”, zeg ik, “zit uw hond of kat nog in de auto?”. “Nee,” zegt de vrouw ”mijn rat is ziek.”
Verbaasd kijk ik de vrouw aan. Dan verdwijnt haar hand onder haar t-shirt in haar décolleté. Na even zoeken komt de hand weer tevoorschijn. In haar hand houdt ze een flinke grijze rat. “Hier is t’ie!”zegt ze triomfantelijk. Ik heb moeite mijn gezicht in de plooi te houden. Dat is nog eens een originele plek om je huisdier te vervoeren. Mijn gedachten dwalen af. Ik probeer me in te denken hoe het voor de rat zal zijn. Een beetje warm misschien, op zo’n dag als vandaag. Maar als hij aan z’n baasje gehecht is zal hij zich er waarschijnlijk wel prima voelen.
De vrouw begint spontaan te vertellen wat er scheelt aan haar huisdier. Hij eet niet meer zo goed de laatste week en hij wordt wat mager. Ze maakt zich duidelijk zorgen.
De rat staat inmiddels op tafel. Ratten als huisdier zijn vaak heel leuke, nieuwsgierige beesten. Dit diertje kijkt aandachtig om zich heen met z’n zwarte kraalogen. Hij is echter behoorlijk mager en ingevallen. Allereerst luister ik met een kleine stethoscoop naar hart en longen. Dat klinkt goed. Ook zijn temperatuur blijkt normaal. Voorzichtig voel ik de buik af. Ter hoogte van de maag voel ik een zachte, stevige verdikking.”Ik voel iets in de buik mevrouw, iets wat er niet hoort”, zeg ik. ”Wat kan dat zijn, dokter?”vraagt de vrouw met een bezorgde blik.”Er zijn denk ik drie mogelijkheden”, zeg ik, “een haarbal in de maag, een verstopping, of in het slechtste geval een tumor in de buik. Eigenlijk zouden we een röntgenfoto moeten maken om te kijken wat het is.”
“Doe maar, dokter, ik kan hem nog niet missen”, en ik zie aan haar blik dat ze het meent.
Even later laat ik haar de röntgenfoto zien. “Kijk, hier zit de maag en dit is een haarbal. Het komt wel vaker voor bij ratten. Bijvoorbeeld bij stress, verveling of een voerverandering.”
“Ooh, dat is het!”, zucht de vrouw,”ik geef sinds een paar maanden ander voer, hij lustte het al niet zo graag. Dan koop ik zijn oude voer wel weer.”
Ik zeg dat we gaan proberen om de haarbal door laxeren te verwijderen. Ik geef de rat met een spuitje enkele milliliters paraffine in de bek. Hij slikt het braaf naar binnen. ”Hij zal hier wat dunne ontlasting door krijgen”zeg ik. “Wanneer?” vraagt de vrouw, terwijl ze de rat weer in haar décolleté laat glijden. “Morgenochtend”zeg ik.”Gelukkig” zegt ze “Tot ziens en bedankt dokter!”
Uit de praktijk
Meer onderwerpen uit de praktijk vindt u hier