Koekjes hond
Een mevrouw komt voor de eerste keer met haar pup in onze Dierenkliniek aan de Kaasweg. De hond, een Fries Stabijtje, Charlie genaamd, is toe aan zijn eerste inenting. Elke pup wordt bij een enting onderzocht om te kijken of de gezondheidstoestand goed is. De meeste pups vinden het wel leuk, al die aandacht. Ze bijten vrolijk in de slang van de stethoscoop en kunnen moeilijk stilzitten als ik even in de oren kijk. Charlie is duidelijk niet op zijn gemak en laat van angst een klein plasje lopen op de tafel. Ik probeer hem zoveel mogelijk op zijn gemak te stellen. Het lukt echter niet om hem te kalmeren. Het hondje blijft maar rondjes draaien op tafel en kruipt weg als ik hem probeer aan te raken. “Hij is voor heel veel dingen bang” zegt de vrouw ”Hoe kan ik dat nou het beste aanpakken?” “U woont hier vlakbij toch, in Tuk?” vraag ik. “Als u nu de komende maanden op uw wandelronde met Charlie regelmatig even binnenkomt bij onze kliniek. Dan kan hij rustig in de wachtkamer zitten en rondkijken. De assistentes kunnen hem dan een hondenkoekje geven en hij kan zo ervaren dat het hier niet zo eng is als hij denkt. Dan zal het langzaam wel beter gaan met hem, denk ik. Als hij nou overdreven angstig blijft kunt u het beste een afspraak maken met de aan onze praktijk verbonden gedragsdeskundigen voor honden.”
Zo gezegd, zo gedaan. De mevrouw komt in de maanden daarna regelmatig even langs met haar pup. Charlie groeit groter en ook zijn zelfvertrouwen groeit, want als hij door de deur bij ons naar binnenkomt loopt hij kwispelend naar de balie om zijn verdiende hondenkoekje in ontvangst te nemen.
Een half jaar later is de pup geen pup meer en wordt hij volwassen. Hij begint zich te gedragen als een echte reu en de vrouw wil graag dat haar hond gecastreerd wordt. Niet alle reuen hoeven gecastreerd te worden. Sommige reuen worden echter erg “mannelijk” in hun gedrag. Ze zijn dan bijvoorbeeld enorm dominant naar andere honden en willen met elke hond vechten. Of ze lopen voortdurend van huis op zoek naar loopse teefjes. Ook Charlie wordt te lastig. We maken een afspraak voor de operatie. Ik vertel dat Charlie nuchter moet zijn bij de operatie. Hij mag vanaf de avond voor de operatie niets meer eten.
Op de dag van de afspraak staat er ineens een kwispelende Stabij voor de praktijkdeuren. Hij jankt een beetje en duwt zijn snuit tegen de deur. We laten hem binnen en hij loopt meteen naar de balie om te vragen om een hondenkoekje. “Çharlie, waar is je vrouwtje? Je bent een half uur te vroeg!” Op dat moment gaat de telefoon. Het is het bazinnetje van Charlie, ze klinkt ten einde raad ”de afspraak van de castratie van vandaag kan niet doorgaan” zegt ze “mijn hond is weggelopen, ik kan hem nergens vinden!” “Komt u maar naar de praktijk” zeg ik “Charlie is er al! Ik denk dat hij een beetje honger had van het nuchter blijven.”
Uit de praktijk
Meer onderwerpen uit de praktijk vindt u hier